भाग १ मधील त्या 'so called' घडामोडींचा रेल्वे प्रवास करून आमच्या गावी येऊन पोहचलो. घरी १ दिवसाचा मुक्काम करून आम्ही आमच्या 'दिवाळसणाच्या' पुढील प्रवासासाठी, एका साधारण ७००-८०० लोंकांची वस्ती असलेल्या छोट्या खेड्या कडे निघालो.
तत्पूर्वी.... माझ्या सासुरवाडी कडील समस्त परिवार 'दिवाळी' सण, दरवर्षी त्यांच्या गावी साजरा करतात. ते गाव माझ्या 'माहेरून' साधारण १०० किलोमीटर असावे. त्यामुळे आमचा 'पहिला दिवाळसण' हा त्याच गावात होणार होता.
घरची गाडी आम्ही पुण्यालाच ठेऊन आलो असल्यामुळे, वातानुकुलीन डब्ब्या मध्ये आलेले जावईबापू, मुलीला घेऊन 'महाराष्ट्र परिवहन मंडळाच्या' चक्क लाल डब्ब्या मध्ये निघणार होते. प्रवासाच्या गंमती जंमती जणू पाठ सोडतच नव्हत्या. बस स्थानकावर गेलेल्या आम्हाला सणा सुदीच्या अति गर्दी मुळे, जवळ जवळ २-३ बस सोडाव्या लागल्या. शेवटी 'ब्रेक जर्नी' करायचे ठरले.
साधारण ५५ किलोमीटर प्रवास करून आम्ही एका तालुक्याच्या ठिकाणी येऊन पोहचलो. नेहमी 'मुंबई-पुणे' प्रवास करताना लोणावळ्याच्या 'फूड मौल' ला थांबायची सवय मला होती. पण इथे चित्र थोडे वेगळे होते. फक्त १५-२० लोक पांढरा पायजमा आणि पांढराच कुर्ता घालून, गळ्यात एक लाल रंगाचा पट्ट्या पट्ट्याचा शेला घालून सकाळचा चहा घेत उभे होते. त्याच्या पोशाखावरून ते शेतकरी असावे असा मी समज बांधला.आम्हा दोघांसाठी काही खाण्याकरिता म्हणून 'स्यान्डवीच आणि शीतपेय' आणण्यासाठी गेलेलो मी, फक्त एक पार्ले बिस्कीट चा पुडा आणि १ रुपया किमत असलेला पोप्कॉर्न चा पुडा घेऊन आलो. कारण तिथे त्या व्यतिरिक्त काहीही मिळत नव्हते. पुढील प्रवासाची मला अजून देखील कल्पना आलेली नव्हती.
तत्पूर्वी.... माझ्या सासुरवाडी कडील समस्त परिवार 'दिवाळी' सण, दरवर्षी त्यांच्या गावी साजरा करतात. ते गाव माझ्या 'माहेरून' साधारण १०० किलोमीटर असावे. त्यामुळे आमचा 'पहिला दिवाळसण' हा त्याच गावात होणार होता.
घरची गाडी आम्ही पुण्यालाच ठेऊन आलो असल्यामुळे, वातानुकुलीन डब्ब्या मध्ये आलेले जावईबापू, मुलीला घेऊन 'महाराष्ट्र परिवहन मंडळाच्या' चक्क लाल डब्ब्या मध्ये निघणार होते. प्रवासाच्या गंमती जंमती जणू पाठ सोडतच नव्हत्या. बस स्थानकावर गेलेल्या आम्हाला सणा सुदीच्या अति गर्दी मुळे, जवळ जवळ २-३ बस सोडाव्या लागल्या. शेवटी 'ब्रेक जर्नी' करायचे ठरले.
साधारण ५५ किलोमीटर प्रवास करून आम्ही एका तालुक्याच्या ठिकाणी येऊन पोहचलो. नेहमी 'मुंबई-पुणे' प्रवास करताना लोणावळ्याच्या 'फूड मौल' ला थांबायची सवय मला होती. पण इथे चित्र थोडे वेगळे होते. फक्त १५-२० लोक पांढरा पायजमा आणि पांढराच कुर्ता घालून, गळ्यात एक लाल रंगाचा पट्ट्या पट्ट्याचा शेला घालून सकाळचा चहा घेत उभे होते. त्याच्या पोशाखावरून ते शेतकरी असावे असा मी समज बांधला.आम्हा दोघांसाठी काही खाण्याकरिता म्हणून 'स्यान्डवीच आणि शीतपेय' आणण्यासाठी गेलेलो मी, फक्त एक पार्ले बिस्कीट चा पुडा आणि १ रुपया किमत असलेला पोप्कॉर्न चा पुडा घेऊन आलो. कारण तिथे त्या व्यतिरिक्त काहीही मिळत नव्हते. पुढील प्रवासाची मला अजून देखील कल्पना आलेली नव्हती.
